آب مروارید یا کاتاراکت به معنای کدر شدن عدسی طبیعی چشم است و یکی از شایع ترین علل کاهش دید در سنین بالای ۵۰ سال محسوب می شود. با افزایش سن، پروتئین های عدسی به تدریج ساختار شفاف خود را از دست می دهند و نور به سختی از آن عبور می کند؛ نتیجه آن تاری دید، حساسیت به نور و درخشش چراغ ها در شب، و دیدن رنگ ها کم رنگ تر از حالت طبیعی است.
چه زمانی باید جراحی کرد؟
برخلاف تصور رایج، نیازی نیست بیمار تا رسیدن کامل آب مروارید صبر کند؛ به محض اینکه کاهش دید در فعالیت های روزمره مانند رانندگی شبانه، مطالعه یا تشخیص چهره ها اختلال ایجاد کند، جراحی توصیه می شود. تأخیر بیش از حد می تواند جراحی را دشوارتر و ریسک آن را بیشتر کند.
روش جراحی و انتخاب لنز
روش استاندارد، فیکوامولسیفیکاسیون است: عدسی کدر با امواج اولتراسوند خرد و مکش می شود و یک لنز تاشوی داخل چشمی جایگزین آن می شود، همه از طریق برشی کمتر از ۲.۲ میلی متر و بدون بخیه. لنزهای داخل چشمی امروزی از نوع تک کانونی ساده تا چندکانونی و توریک (برای اصلاح همزمان آستیگماتیسم و پیرچشمی) در دسترس هستند؛ انتخاب لنز مناسب به سبک زندگی و انتظارات بینایی هر بیمار بستگی دارد. در روش فمتوکاتاراکت، برش قرنیه و شکست اولیه عدسی با لیزر فمتوسکند و با دقتی فراتر از دست جراح انجام می شود.
جراحی آب مروارید با بی حسی موضعی و بدون بیهوشی عمومی انجام می شود و بیمار معمولا نیم ساعت پس از پایان عمل مرخص می شود؛ بهبودی کامل طی ۳ تا ۴ هفته و با استفاده منظم از قطره های آنتی بیوتیک و ضدالتهاب اتفاق می افتد.