ترانس PRK (Trans-PRK) نسل تکامل یافته روش کلاسیک PRK است که در آن بدون تماس مکانیکی و تنها با لیزر اگزایمر، لایه سطحی قرنیه (اپی تلیوم) برداشته و سپس بافت زیرین برای اصلاح نزدیک بینی، دوربینی یا آستیگماتیسم تراش داده می شود.
تفاوت با لیزیک
در لیزیک و فمتولیزیک یک فلپ نازک روی قرنیه ایجاد و پس از لیزر درمانی بازگردانده می شود؛ در ترانس PRK هیچ فلپی ایجاد نمی شود. این تفاوت باعث می شود ترانس PRK برای قرنیه های نازک تر یا افرادی که به دلیل شغل یا ورزش در معرض ضربه به سر و صورت هستند، ایمن تر باشد؛ چون خطر جابه جایی یا آسیب به فلپ در این روش وجود ندارد.
روند بهبودی
در مقابل، چون سطح قرنیه باید دوباره ترمیم شود، دوره نقاهت ترانس PRK از لیزیک طولانی تر است و ممکن است چند روز اول با کمی ناراحتی و تاری دید همراه باشد. با استفاده از لنز تماسی پانسمانی موقت و قطره های تجویزی، بازگشت به فعالیت های روزمره معمولا طی یک تا دو هفته اتفاق می افتد.
انتخاب بین ترانس PRK، لیزیک و فمتواسمایل باید بر اساس معاینه دقیق قرنیه و مشاوره با فوق تخصص قرنیه انجام شود، نه صرفا بر اساس نمره چشم.